Most"…musisz zrozumieć, że istnieje coś więcej niż jedzenie, walka, czy władza?"

Czy to pojedna Polaków i Niemców…

„Prawdziwy koniec wojny jest przed jej początkiem” – antologia polskich i niemieckich tekstów – to zajmująca i wartościowa próba stworzenia nowego porozumienia dzięki opowiadaniu i wymianie kultur.

Wiele wskazuje na to, że nie jest możliwe przebaczenie trudnej wojennej przeszłości i głębokich ran zadawanych sobie wzajemnie przez narody. Trudno o rzecz trwalszą niż negatywne wspomnienia. Wojennych zbrodni często nie da się objąć, wyobrazić, a przebaczenie tym bardziej wydaje się zbyt wielkim wyzwaniem. W dodatku polityczne deklaracje przebaczenia uchodzą często za wyraz interesów politycznych, a nie zachętę do prawdziwej przemiany serca. Nie bez słuszności.

Wielki francuski filozof Paul Ricoeur wskazywał jednak, że z przebaczenia nie warto rezygnować. Należy tylko zmienić nasze oczekiwania w stosunku do niego, przedefiniować warunki, jakie stawiamy temu wydarzeniu. A zatem mówienie na przykład o braterstwie jest wykluczone, ponieważ zakłada zbyt wiele. W praktycznych działaniach na rzecz przebaczenia wskazana jest daleko idąca skromność, nawet gdy chodzi o używane słownictwo. Klucz tkwi w słowie „normalność”. „Niczego innego nie oczekuje się, na przykład, od Izraelczyków i Palestyńczyków, od Albańczyków i Serbów, od Kurdów i Turków – pisał Ricoeur – Normalność jest incognito przebaczenia”.

Autorzy różnych pokoleń, z Polski i Niemiec, piszą o strzaskanych wspomnieniach wojny i dziesięcioleci po niej, które oddzieliły te dwa kraje grubym pasmem wzajemnej ignorancji i stereotypów, pomimo wysiłków polityków i fundacji, co roku przyznających studenckie stypendia. Pojawia się tu również tematyka z innych części świata – na przykład z Afryki – dając poczucie szerszego kontekstu. Można znaleźć w antologii teksty najróżniejsze. Eseje wprowadzające temat, na przykład ten Małgorzaty Szpakowskiej o pragnieniu zmiany przeszłości i lekarstwie na złą pamięć, jaką może być bezkonfliktowa teraźniejszość. Napisany w bardzo osobistym tonie tekst Dursa Grünbeina o młodym enerdowskim Niemcu, przesycony odniesieniami do polskiej literatury (chłopak przyjeżdża do Polski przed 1989 rokiem, by szukać… wymarzonych płyt rockowych. Zaraz po przyjeździe „jak rzekłby z właściwą sobie obcesowością narrator Ferdydurke, bierze po gębie”).

Jest też w tym tomie wiele opowiadań – na przykład nowelki Olgi Tokarczuk (o Marynce, kobiecie, która kochała obcych, a także Niemca okupanta) albo Silke Scheuermann (o joggingu i o tym, gdzie w dzisiejszej europejskiej sielance kryje się przemoc). Całość uzupełniają reportaże, wymieńmy choćby tekst Wojciecha Jagielskiego o okrucieństwach, które miały miejsce w RPA. To współistnienie wątków, opowieści, próba przedstawienia ich obok siebie, przypomina właśnie ricoeurowską normalność. Z tym że nie chodzi tylko o bezkonfliktowe kupowanie porannych bułek – ta normalność jest wzbogacona. Mamy tu do czynienia z próbą uczynienia normalną przeszłości, która znajduje się coraz dalej od nas. Przeszłości, której elementy zamazują się i wykrzywiają. Fragmentaryczności, która jest znakomitym gruntem do powstawania i utrzymywania się wszelkiego rodzaju negatywnych stereotypów. To wyzwanie, by przeszłość wzajemnie na nowo sobie opowiedzieć. Albo jeszcze inaczej: opowiedzieć to, co z tej przeszłości zostało nam jeszcze w głowach. Porównać, często uzgodnić, sprawdzić – weryfikuje ją teraźniejszość. Zanim całkiem stracimy ją z pola widzenia. Karolina Wigura

Podrywacze i ich auta…

Seksowny samochód, którym jeździ najbardziej pożądany mężczyzna, a może seksowny facet, który jeździ najbardziej pożądanym autem? Blondynki, brunetki i rude miękną na jego widok…

Oba określenia są prawdziwe, gdy mówimy o duecie, jaki w filmie “Och, Karol 2” stworzą RCZ – nowe coupé Peugeot oraz Karol – główny bohater filmu.

W remake’u słynnej polskiej komedii “Och, Karol 2“, który trafi do kin na początku 2011 roku, zobaczymy całą plejadę gwiazd. W roli głównej wystąpi Piotr Adamczyk, a towarzyszyć mu będą m.in. Małgorzata Socha, Marta Żmuda Trzebiatowska, Katarzyna Glinka, Katarzyna Zielińska, Anna Mucha, Tamara Arciuch i Ewa Kasprzyk. Seksowne blondynki, brunetki, rude… oraz jeszcze jedna gwiazda: Peugeot RCZ – auto z seksem, za którego kierownicą zasiądzie główny bohater – błyskotliwy, przystojny Karol.

W filmie wystąpi grafitowy Peugeot RCZ, napędzany 156-konnym silnikiem benzynowym o pojemności 1.6 l, wyposażony w skórzaną, szarą tapicerkę Nappa Frisson.

“Scenariusz tej wyjątkowej komedii doskonale pasuje do urzekającego stylu modelu RCZ, który nie tylko przyciąga wzrok, ale daje również niespotykaną radość z jazdy. Dlatego po raz pierwszy w Polsce zdecydowaliśmy się udostępnić nasz samochód do produkcji filmowej” – mówi Dorota Pajączkowska, z Peugeot Polska. “Widzieliśmy pierwsze zdjęcia z planu. Zapowiada się niezwykle interesująco!” – dodaje.

Stylowy charakter coupé RCZ potwierdzają liczne nagrody, które nowy model Peugeot ma już na swoim koncie. Został nagrodzony m. in. w konkursie Samochód Roku PLAYBOYA 2010, w kategorii Samochód z seksem. Jury konkursu uznało, że RCZ to najseksowniejsze auto nie tylko ze względu na wygląd, ale także przyjemność z jazdy, jaką dostarcza prowadzącemu. “(…) Pojazd także wyśmienicie jeździ, a nie tylko przyciąga spojrzenia na ulicach. Dzięki RCZ Peugeot udowodnił, że słowa magnetyzm, sexy i styl nie muszą łączyć się tylko z autami z Włoch” – napisali członkowie jury w uzasadnieniu werdyktu.

Nowy model Peugeot został doceniony także poza granicami Polski – we Francji otrzymał nagrodę dla Najładniejszego Samochodu Roku, a w Niemczech został nagrodzony Red Dot Design. Jego dynamikę i osiągi zademonstrowano w czasie wyścigu 24 Godziny Nürburgring, w którym RCZ zajął pierwsze miejsce w swojej kategorii.

Coupé RCZ to nie jedyny model Peugeot, który pojawi się w najbardziej oczekiwanym filmie 2011 roku. Widzowie “Och, Karol” zobaczą w nim także przestronny crossover 3008, który “zagra” samochód Dolnego – przyjaciela Karola.