Most"…musisz zrozumieć, że istnieje coś więcej niż jedzenie, walka, czy władza?"

Laserowa transmisja danych…

Intel opracował prototyp badawczy, który reprezentuje pierwsze na świecie krzemowe połączenie optyczne ze zintegrowanymi laserami. Łącze przenosi dane na większą odległość i wielokrotnie szybciej niż dzisiejsze technologie miedziane; co sekundę może przesyłać 50 gigabitów danych — odpowiednik całego filmu HD.

Współczesne komponenty komputerowe są połączone ze sobą kablami miedzianymi albo ścieżkami na płytce drukowanej. Ze względu na degradację sygnału wynikającą z wykorzystania do przesyłu danych metali, takich jak miedź, ścieżki te mają ograniczoną maksymalną długość. Wpływa to na konstrukcję komputerów, wymuszając umieszczanie procesorów, pamięci i innych elementów jak najbliżej siebie. Ogłoszone dziś osiągnięcie badawcze to kolejny krok na drodze do zastąpienia tych połączeń niezwykle cienkimi i lekkimi włóknami optycznymi, które mogą przenosić znacznie więcej danych na znacznie większą odległość. Całkowicie zmieni to sposób projektowania przyszłych komputerów i wpłynie na konstrukcję centrów danych.

Niewyobrażalne wartości przesyłu danych

Fotonika krzemowa będzie wykorzystywana w całej branży komputerowej. Na przykład, przesył danych jaki będzie w stanie zaoferować, pozwoli na tworzenie wyświetlaczy 3D wielkości ściany, na użytek domowej rozrywki czy wideokonferencji. Rozdzielczość obrazu będzie tak wysoka, że aktorzy czy członkowie rodziny widoczni na ekranie będą sprawiali wrażenie obecnych w pomieszczeniu. Komponenty przyszłych centrów danych lub superkomputerów będą mogły być rozsiane po całym budynku, a nawet kampusie, i komunikować się nawzajem z dużą szybkością bez limitów, jakie wprowadzają ciężkie kable miedziane o ograniczonej przepustowości i zasięgu. Użytkownicy centrów danych, tacy jak operatorzy wyszukiwarek, dostawcy usług cloud computing lub instytucje finansowe, będą mogli zwiększyć wydajność systemów oraz zaoszczędzić dużo miejsca i energii, a naukowcy zbudują potężniejsze superkomputery w celu rozwiązania największych problemów współczesnego świata.

Będzie taniej w komunikacji

Choć w telekomunikacji i innych zastosowaniach wykorzystuje się już lasery do przesyłania informacji, bieżące technologie są zbyt drogie i nieporęczne, aby nadawały się do użycia w komputerach osobistych.

„Zbudowanie pierwszego na świecie łącza fotonicznego 50 Gb/s ze zintegrowanymi, hybrydowymi laserami krzemowymi stanowi ważny etap na drodze do „ukrzemowienia” fotoniki oraz zastosowania szybkiej, taniej komunikacji optycznej wewnątrz i wokół przyszłych komputerów osobistych, serwerów i innych urządzeń” — powiedział Justin Rattner, główny dyrektor ds. technologii w firmie Intel i dyrektor Intel Labs.

Jak zbudowane jest łącze fotoniczne

Prototyp krzemowego łącza fotonicznego 50 Gb/s to wynik wieloletniego programu badań nad fotoniką.

• Układ nadawczy zawiera cztery takie lasery. Ich wiązki świetlne wpadają do modulatora optycznego, który koduje dane z szybkością 12,5 Gb/s.
• Cztery wiązki są następnie łączone i wpuszczane do pojedynczego włókna krzemowego, co pozwala uzyskać łączną przepustowość rzędu 50 Gb/s.
• Po drugiej stronie łącza układ odbiorczy rozdziela cztery wiązki i kieruje je do fotodetektorów, które z powrotem przekształcają światło w sygnały elektryczne. Oba układy zbudowano z wykorzystaniem tanich technik produkcyjnych dobrze znanych w branży półprzewodnikowej. Badacze Intela pracują już nad zwiększeniem przepustowości poprzez skalowanie szybkości modulatora oraz wykorzystanie większej liczby laserów w układzie, co utoruje drogę do przyszłych terabitowych łączy optycznych — na tyle szybkich, że pozwolą przenieść całą zawartość typowego laptopa w ciągu jednej sekundy.

Badania te nie mają związku z technologią Light Peak, choć obie technologie są częścią ogólnej strategii wejścia-wyjścia realizowanej przez firmę Intel. Light Peak ma w bliższej perspektywie zapewnić wieloprotokołowe łącza optyczne 10 Gb/s w klienckich platformach Intela. Fotonika krzemowa to program badawczy mający na celu wykorzystanie integracji krzemowej do osiągnięcia drastycznej redukcji kosztów, „teraskalowej” przepustowości danych, a z biegiem czasu stosowanie komunikacji optycznej w wielu różnych aplikacjach. Dzisiejsze osiągnięcie jest ważnym krokiem Intela na drodze do tego celu.

Chip, Komputer w Firmie

Czy to pojedna Polaków i Niemców…

„Prawdziwy koniec wojny jest przed jej początkiem” – antologia polskich i niemieckich tekstów – to zajmująca i wartościowa próba stworzenia nowego porozumienia dzięki opowiadaniu i wymianie kultur.

Wiele wskazuje na to, że nie jest możliwe przebaczenie trudnej wojennej przeszłości i głębokich ran zadawanych sobie wzajemnie przez narody. Trudno o rzecz trwalszą niż negatywne wspomnienia. Wojennych zbrodni często nie da się objąć, wyobrazić, a przebaczenie tym bardziej wydaje się zbyt wielkim wyzwaniem. W dodatku polityczne deklaracje przebaczenia uchodzą często za wyraz interesów politycznych, a nie zachętę do prawdziwej przemiany serca. Nie bez słuszności.

Wielki francuski filozof Paul Ricoeur wskazywał jednak, że z przebaczenia nie warto rezygnować. Należy tylko zmienić nasze oczekiwania w stosunku do niego, przedefiniować warunki, jakie stawiamy temu wydarzeniu. A zatem mówienie na przykład o braterstwie jest wykluczone, ponieważ zakłada zbyt wiele. W praktycznych działaniach na rzecz przebaczenia wskazana jest daleko idąca skromność, nawet gdy chodzi o używane słownictwo. Klucz tkwi w słowie „normalność”. „Niczego innego nie oczekuje się, na przykład, od Izraelczyków i Palestyńczyków, od Albańczyków i Serbów, od Kurdów i Turków – pisał Ricoeur – Normalność jest incognito przebaczenia”.

Autorzy różnych pokoleń, z Polski i Niemiec, piszą o strzaskanych wspomnieniach wojny i dziesięcioleci po niej, które oddzieliły te dwa kraje grubym pasmem wzajemnej ignorancji i stereotypów, pomimo wysiłków polityków i fundacji, co roku przyznających studenckie stypendia. Pojawia się tu również tematyka z innych części świata – na przykład z Afryki – dając poczucie szerszego kontekstu. Można znaleźć w antologii teksty najróżniejsze. Eseje wprowadzające temat, na przykład ten Małgorzaty Szpakowskiej o pragnieniu zmiany przeszłości i lekarstwie na złą pamięć, jaką może być bezkonfliktowa teraźniejszość. Napisany w bardzo osobistym tonie tekst Dursa Grünbeina o młodym enerdowskim Niemcu, przesycony odniesieniami do polskiej literatury (chłopak przyjeżdża do Polski przed 1989 rokiem, by szukać… wymarzonych płyt rockowych. Zaraz po przyjeździe „jak rzekłby z właściwą sobie obcesowością narrator Ferdydurke, bierze po gębie”).

Jest też w tym tomie wiele opowiadań – na przykład nowelki Olgi Tokarczuk (o Marynce, kobiecie, która kochała obcych, a także Niemca okupanta) albo Silke Scheuermann (o joggingu i o tym, gdzie w dzisiejszej europejskiej sielance kryje się przemoc). Całość uzupełniają reportaże, wymieńmy choćby tekst Wojciecha Jagielskiego o okrucieństwach, które miały miejsce w RPA. To współistnienie wątków, opowieści, próba przedstawienia ich obok siebie, przypomina właśnie ricoeurowską normalność. Z tym że nie chodzi tylko o bezkonfliktowe kupowanie porannych bułek – ta normalność jest wzbogacona. Mamy tu do czynienia z próbą uczynienia normalną przeszłości, która znajduje się coraz dalej od nas. Przeszłości, której elementy zamazują się i wykrzywiają. Fragmentaryczności, która jest znakomitym gruntem do powstawania i utrzymywania się wszelkiego rodzaju negatywnych stereotypów. To wyzwanie, by przeszłość wzajemnie na nowo sobie opowiedzieć. Albo jeszcze inaczej: opowiedzieć to, co z tej przeszłości zostało nam jeszcze w głowach. Porównać, często uzgodnić, sprawdzić – weryfikuje ją teraźniejszość. Zanim całkiem stracimy ją z pola widzenia. Karolina Wigura